Τραγούδια χωρίς λυγμό

"Κι αν θέλω τώρα να ακούγεται η φωνή μου
με πιάνει τρόμος από ίσκιους...
μακρινούς
χρυσάφι μοιάζει η συντροφιά σου στη ζωή μου
κι η ομορφιά σου μου γιατρεύει τους καημούς"

Πες μας, ρε Βαγγέλη, μου είπε μια μέρα ένας φίλος, πες μας για το Ημερολόγιο. Γιατί γράφεις σ' αυτό, πώς το βρήκες, τι θέλεις να αλλάξει.

Το αυθόρμητο, φίλε, το καθημερινό και αυθεντικό είναι το κίνητρο. Ο τρόμος από ίσκιους μακρινούς που στάζουν οι ιστορίες των ανθρώπων. Το φαρμάκι και η απελπισία που νιώθουν τα νιάτα της πατρίδας μας.

Όχι, λέω, δεν μπορεί. Θα γυρίσει ο τροχός. Τα νιάτα θα ξαναπερπατήσουν σε ολάνθιστους κήπους, χωρίς ληστές, χωρίς προδότες και εμπόρους της δυστυχίας. Θα δουν και θ' ακούσουν τραγούδια, θα γράψουν καινούργια δικά τους, θα τραγουδήσουν χωρίς έναν τόσο δα λυγμό.

Όλοι εμείς που "νιάτα" δεν μας λες, χρωστάμε στα παιδιά μια στήριξη. Οφείλουμε να σταθούμε όρθιοι και να τα καλέσουμε κοντά μας. Να μάθουμε και να διδαχθούμε από τις παραλείψεις μας, να προχωρήσουμε μπροστά. Να ακολουθήσουμε τη δροσιά και την φρεσκάδα τους. Να αφουγκραστούμε, έστω και κοινωνικοοικονομικοπολιτικά πεθαμένοι, τους αναστεναγμούς και τις ανησυχίες τους .

Και τούτο να το κάνουμε με τρόπους καθαρούς. Ορατούς δια γυμνού οφθαλμού από οποιονδήποτε οπουδήποτε .

Καθήκον το λένε αυτό, αφήγηση, παράδειγμα, δεν ξέρω πώς το λένε.

Είναι συναίσθημα όμως και είναι άγριο, σαν ανεργία, σαν στέρηση, σαν απελπισία.

"Κι αν δέρνει κάθε που γουστάρει τα παιδιά της
θα καταντήσουνε εμπόροι δουλικοί
τα νιάτα χάνονται στα βρόμικα σοκάκια
για να μετρήσουν με το μπόι τους την γη".

Αυτό είναι που πρέπει να σταματήσει, και άλλον τρόπο δεν βλέπω παρά να βρισκόμαστε δίπλα τους με όποιο όπλο διαθέτει ο καθένας, ας είναι και το ταπεινό "αντεπαναστατικό" πληκτρολόγιο. Ας είναι και το "Ημερολόγιο ενός ανέργου", που εύχομαι ολόψυχα να μοιάζει "χρυσάφι η συντροφιά του στη ζωή τους κι η ομορφιά του να τους γιατρεύει τους καημούς"!
 

Βαγγέλης Τσερεμέγκλης

             imerologioanergou