Ούτε στον γάμο μου...

Προχθές σκέφθηκα να τυπώσω ένα άρθρο που να αναφέρεται σ' αυτές τις 17.000 θέσεις εργασίας που θα...

δημιουργήσει η ενέργεια και οι υδρογονάθρακες, να το συρράψω με το βιογραφικό μου και να τη στήσω στο Ελ. Βενιζέλος περιμένοντας τους επισήμους.

Μετά φαντάστηκα τον εαυτό μου στον Παπαδάκη, στην Τσαπανίδου, στην Τατιάνα και αισθάνθηκα μια κάποια ντροπή. Γιατί ακόμα κι αν ακουγόταν ως μια έξυπνη συγκινητική ιστορία, δουλειά δεν πρόκειται να μου πρότεινε κανένας, το αντικείμενο μου είναι πολύ σοβαρό για να έχει πέραση τέτοιου είδους τόλμημα.

Όλ' αυτά τα σκεπτόμουν ενώ είχαμε πάει με τους φίλους μου σ' ένα beach party και η ιστορία αυτή ήταν το μοναδικό καταφύγιο που με έκανε λίγο να χαμογελάω, γιατί κατά τα άλλα δεν μπορώ πλέον να περάσω καλά ούτε στο γάμο μου.
Δεν ξέρω αν είχαμε ανεβάσει πολύ τον πήχη εμείς οι 30 minus and plus, αν είχαμε φανταστεί ότι επειδή διαβάζαμε σαν παλαβοί για 20 χρόνια, μια μέρα θα είχαμε γραμματέα που θα μας έψηνε τον καφέ ή αν απλά ακούσαμε εκείνη την ηλίθια καθηγήτρια γλώσσας που έλεγε "Πρέπει να διαβάζετε για να γίνετε κάτι στη ζωή σας". Και τη θεία Μαίρη. Και τον παππού Αργύρη. Και τη γειτόνισσα.
Γιατί εγώ προσωπικά έχω διαβάσει ίσαμε μια δανειστική βιβλιοθήκη μιας επαρχιακής πόλης, χωρίς υπερβολή, και η καλύτερη δουλειά που έκανα τελευταία είναι να ψήνω εγώ τον καφέ και μάλιστα μετά να καθαρίζω και το μπάνιο, αφού δεν υπήρχε κάτι άλλο στα υπόψιν.
Δεν ξέρω πού θα πάει αυτό το τρένο, πάντως σκέπτομαι στ' αλήθεια πλέον να κατέβω. Να φύγω, κοινώς. Και δεν μου είναι εύκολο. Σε κανέναν δεν είναι εύκολο, άλλοι λίγο άλλοι πολύ όλοι κάπου πονάμε.
Πριν φύγω, όμως, λέω ν' ακολουθήσω τη συμβουλή ενός φίλου:
"Στην Πάνια να πας, αυτή βρίσκει όντως δουλειές!". Μπορεί να βγει κάπου...

Απυθία , 28 χρ. , Αττική

 

        imerologioanergou