Και γιατί να του δώσουμε όνομα; Έρωτας είναι.

Ελένη Σκάρπου

Δεν πιστεύω στον Βαλεντίνο. Πιστεύω στον Άγιο Έρωτα. Εκείνον που ταιριάζει στον καθένα μας ξεχωριστά. Εκείνον που ακόμα κι όταν δεν μας ταιριάζει έχει ρόλο διδακτικό, θέλει απλά να μας...

δείξει τον δρόμο προς τον εαυτό μας. Ο Θάνος Ασκητής τον συγκαταλέγει στα ανθρώπινα δικαιώματα, ο Σοφοκλής τον θεωρεί ανίκητο στην μάχη, ο Μπουκάι τον χαρακτηρίζει ως την ανιδιοτελή προσπάθεια να δημιουργήσει κανείς χώρο στον άλλο για να είναι όπως θέλει να είναι, η Lacta τον αναγάγει στο πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μας και οι TwistedSister λένε μέσα από ένα ροκ άσμα τους πως ο έρωτας είναι για τα κορόιδα… «Loveisforsuckers». Εγώ λέω πως χωρίς αυτόν, κάτι θα ήταν λειψό και μισό στο σύμπαν ή απλά θα στήναμε τον κόσμο με άλλες απολαύσεις. Ή μήπως όχι;

Δεν έχει καμία ιδιαίτερη ουσία να τον κατατάσσουμε σε κατηγορίες κι ας ξέρουμε και τον ανεκπλήρωτο (που μας έκαψε τον εγκέφαλο χρόνια) και τον ιδανικό (που ρέπει μεταξύ τελειότητας και αναρχίας) και αυτόν που προέκυψε από φιλία (γιατί τα καλύτερα γκολ μπαίνουν στα φιλικά) και τον εφηβικό (που μας έμαθε το φιλί στα σχολικά θρανία) και τον παντοτινό (που τον περιμένουμε, αλλά δεν είμαστε σίγουροι ότι θα μας κάτσει) και τον απρόσμενο (που μας ήρθε ουρανοκατέβατος στη μέση του δρόμου, σε ένα τραπέζι, στο γκισέ της τράπεζας, σε ένα τρακάρισμα, στη διπλανή πόρτα, σε ξενέρωτο soiree, στο πάρκο όπου βγάλαμε τον σκύλο βόλτα) και τον ένα βήμα παρά πέρα (που κατέληξε σε γάμο με παιδιά, εξοχικό και με λίγη τύχη στην συντροφικότητα).

Μετά από μια πρόχειρη ματιά στα παραπάνω ο έρωτας είναι ζωή. Κι επειδή η ζωή κυλά σε καθημερινή βάση, καλό είναι να τον απολαμβάνουμε 365 μέρες και όχι την 14^η Φλεβάρη λες και πριν ή μετά τα σοκολατάκια, τα εσώρουχα, οι κάρτες και τα συναισθήματα αλλάζουν νόημα και χρήσεις.

Και για να περάσουμε στο δια ταύτα… ο Άγιος Έρωτας δεν είναι ούτε νόσος για να μελετήσουμε συμπτώματα, παθογένεια και φάρμακο, ούτε θρησκεία για να τον αναζητήσουμε μέσα μας ή να τον κωδικοποιήσουμε με τάματα, εικονίσματα και προσευχές, ούτε ιδέα για να ξεχυθούμε στους δρόμους με τα πλακάτ και να τον διεκδικήσουμε κραυγάζοντας. Δεν είναι λέξεις. Είναι πράξεις και αισθήσεις και μουσικές.

Εγώ τον λέω θερμόμετρο. Από αυτά τα χαλασμένα του πεντάλεπτου που σε βγάζουν πάντα πυρετωμένο και που σε ενοχλούν στην μασχάλη, αλλά δεν τα βγάζεις. Κι αν το θερμόμετρο για κάποιους είναι ατυχές παράδειγμα… ας τον πούμε υπερβολό-μετρο, μιας και μόνο στον έρωτα θες να τα κάνεις όλα στον μέγιστο βαθμό. Ονειρεύεσαι πολύ, πιστεύεις πολύ, αφήνεσαι πολύ, θυμώνεις πολύ, ζηλεύεις πολύ, νιώθεις πολύ, αγγίζεις πολύ, μοιράζεσαι πολύ, θέλεις πολύ, πονάς πολύ, αλλά και απαιτείς πολύ. Στις μέρες μας βέβαια το “πολύ” είναι σχετικό, αλλά ο έρωτας σίγουρα όχι. Στο άσχετο μας πιάνει και καμιά φορά στον ύπνο και πολλές φορές μας ρίχνει στον πόνο, αλλά «Nopain, nogain».

Αυτό που μας κάνει πάντως να μιλάμε γι’ αυτόν (ενώ δεν χρειάζεται, είναι οφθαλμοφανής), να τον ορίζουμε (ενώ είναι τόσο ακαθόριστος), να τον κυνηγάμε (ενώ η ουσία βρίσκεται στο να γίνουμε εμείς τα θηράματα του) είναι ίσως ο φόβος πως κάποια στιγμή θα τον χάσουμε ή πως κάποια στιγμή δεν θα μπορούμε να τον γευτούμε. Μπορεί και γι’ αυτό να θέλουμε να τον γιορτάζουμε, για να μην τον ξεχνάμε. Σε κάθε περίπτωση υπάρχει μια σπουδαία αίσθηση που δεν γίνεται να παραβλέψουμε και μας την τονίζει ο Όσσο: «Ο έρωτας είναι η αλήθεια αυτής της στιγμής». 

             moirasou