Η απληρωσιά και τα όριά της

Δεν είναι μόνο που δεν έχω δουλειά και ξεκοκαλίζωσιγά σιγά τις οικονομίες τόσων...

χρόνων, είναι και που όπου έχω βρει να δουλέψω έστω για λίγο αυτά τα δυο χρόνια ανεργίας, στην πραγματικότητα δεν έχω πληρωθεί καθόλου.

Και δεν είναι δικό μου το πρόβλημα, να πεις πως είμαι ηλίθιος και πάω και μπλέκω με λαμόγια που μου τρώνε τα λεφτά. Παντού στο περιβάλλον μου, όλο και πιο συχνά παραπονιούνται οι άνθρωποι πως μένουν απλήρωτοι.

Θα σκεφτείς πως είναι τζάμπα ψυχοθεραπεία. Αντί να κάθομαι στο σπίτι με σταυρωμένα τα χέρια και να μην κάνω τίποτα, βγαίνω, πάω και δουλεύω και μπορεί να μην αμείβομαι, αλλά νιώθω χρήσιμος. Και μου μένουν και στην άκρη τα λεφτά του ψυχίατρου. Είναι κι αυτό μια άποψη.

Από την άλλη, όμως, άμα είχα λεφτά με ουρά στην άκρη και δεν είχα ανάγκη από μισθό, από το να γεμίζω τις ώρες μου δουλεύοντας θα προτιμούσα να κάνω τη ζωή μου έτσι όπως κάποτε την έβλεπα στα όνειρά μου. Με εξόδους, με ταξίδια, με κουλτούρα, με ό,τι ήθελα.

Καταλαβαίνω τις δυσκολίες όλες της αγοράς, είμαι όλος αυτιά για τις δικαιολογίες της απληρωσιάς, αλλά μέχρι τους δυο μήνες. Από τον τρίτο μήνα και μετά ζητάω να καταλάβει και ο εργοδότης μου πως κι εγώ έχω ανάγκες που πρέπει να καλύψω, όπως το φαγητό, το ρεύμα και οι υπόλοιποι λογαριασμοί.

Όταν λοιπόν περάσουν αυτοί οι δύο μήνες της υπομονής, δεν του επιτρέπω να με βάλει άλλο μέσα. Σηκώνομαι και φεύγω.

Εξάλλου, αν όπως είπα και παραπάνω επιτελώ κοινωνικό έργο πρέπει και άλλοι να ωφεληθούν από την προσφορά μου...

Μην τα θέλει και όλα δικά του.

Ανδρέας


              imerologioanergou