Γιώργο, Γιάννη, Μαρία, πού είστε;

Δεν θα αναφερθώ στον αχαλίνωτο πόνο σας.Δεν μπορώ να μιλήσω για κάτι που δεν ξέρω. Ξέρω μόνο πως...

η γενιά μου, όσοι είναι τώρα 27-30, είναι στην πρώτη γραμμή του τεράστιου κύματος ανεργίας και εξαθλίωσης που έρχεται.

Και επ΄ αυτού ο τεράστιος φόβος μου: Γιατί δεν βλέπω παλμό, αντίσταση; Έστω μια τάση ανάσχεσης απέναντι στην επικείμενη εργασιακή, και όχι μόνο, εξαφάνιση μας!Γιώργο, Γιάννη, Μαρία, πού είστε; Πού είναι η φωνή μας; Πού είναι η γενιά μας, η πρώτη που τη συνοδεύουν στη σφαγή με χαμόγελα και χτυπήματα στη πλάτη;

Κάπου, κάποτε, σε ένα χωράφι με στάρια, χωρίς τέλος, μπροστά σε ένα τεράστιο ξύλινο βήμα, θα σταθεί μια γριά γυναίκα να κρίνει της γενιές.

Η κυρά Ιστορία θα φωνάξει:

Γενιά του '40; Κατοχή!, θα πεί ένας παππούλης.

Γενιά του '50; Εμφύλιος!, θα πεί μια γιαγιά.

Γενιά του '60; 1-1-4!, θα πει ένας που μοιάζει με τους πατεράδες μας.

Γενιά του '70; Πολυτεχνείο!, θα πει ένας με χιονάτο μακρύ μαλλί, ίσως πρώην βουλευτής.

Γενιά του '80; Γενιά του '80;;; Σιωπή...

Τότε, όλες οι γενιές θα κοιτάξουν εμάς. Και τι θα τους πούμε; Πως αργήσαμε να μαζευτούμε; Πως πήγαμε στο εξωτερικό επιστήμονες; Πως αλλιώς μας μάθανε; Ότι δεν ξέραμε;

Οι δικαιολογίες τελείωσαν. Η κυρά-Ιστορία γελά με πόνο, σαν να το 'ξερε.

Δεν ψάχνω θέση στην ιστορία, ούτε ήρωας θέλω να γίνω. Αισθάνομαι όμως μόνος. Αδύναμος. Κι αυτοί μου προτείνουν σκλαβοπάζαρα σαν τα voucher 18-29. Kαι 'γω χαίρομαι και αργοκουνάω το κεφάλι...

Τζούλης Μώγος

             imerologioanergou