Όταν τον Μάιο του 2012 έχανα -μετά από 16 συνεχόμενα χρόνια στην ίδια εταιρία- τη δουλειά μου, η πρώτη μου αντίδραση ήταν ότι επιτέλους μετά από τόσα...
χρονιά θα έκανα διακοπές στην πατρίδα (είμαι άνεργος εξωτερικού), μαζί με την οικογένειά μου.Έτσι κι αλλιώς είχα κάποια χρήματα στην άκρη, δεν είχα δάνεια και χρέη και από το Σεπτέμβριο θα έβρισκα μια καλή δουλειά, αφού είχα τόσο καλή προϋπηρεσία και εμπειρία.
16 μήνες αργότερα έχουν εξανεμιστεί όχι μόνο τα χρήματα, όχι μόνο οι ελπίδες, όχι μόνο τα όνειρα, αλλά και το τελευταίο ίχνος υπομονής που διέθετα. Τα βάζω με τον εαυτό μου. Λέω ότι ίσως θα 'πρεπε να είχα δεχτεί τη (μεγάλη) μείωση μισθού που μου πρότειναν .Τα βάζω με την κακή συγκυρία στην Ευρώπη αλλά και παντού, για την τεράστια ανεργία.
Αλλά πάνω απ' όλα τα βάζω μ' αυτούς που φαντασιώνονται ανάκαμψη σε κάθε στροφή του δρόμου, μ' αυτούς που στο άκουσμα της λέξης πλεόνασμα παθαίνουν ονειρώξεις, μ' αυτούς που θέλουν να μου επιβάλουν ότι από τούδε και εφεξής θα ζω με ελεημοσύνη στην πλάτη του 76χρονου πατέρα μου και θα εύχομαι να ζήσει όσο περισσότερα χρόνια μπορεί, όχι μόνο γιατί είναι ο πατέρας μου και τον αγαπώ, αλλά γιατί αν τον χάσω, θα χάσω ακόμα κι αυτή τη μικρή οικονομική στήριξη που μου προσφέρει.
Τα βάζω μ' αυτούς που αποφάσισαν ότι στα 44 μου χρόνια είμαι πολύ μεγάλος και προτιμούν να προσλάβουν έναν 25άρη με έπαθλο τα 450 ευρώ καθαρά. Και πάνω απ' όλα τα βάζω με όλους αυτούς που προσπαθούν να βρουν λύση στο κάθε τους πρόβλημα κάνοντας ανάθεση στον επόμενο που θα κυβερνήσει αυτή τη χώρα, χωρίς καθόλου να σκέφτονται ότι καθισμένοι στον καναπέ τους μπορούν να λύσουν μόνο τα κορδόνια από τα παπούτσια τους.
Γι΄ αυτό λοιπόν ορκίστηκα ότι θα παλέψω. Και θα κάνω ότι μπορώ για να μην αφήσω αυτή τη κατάσταση να εξελιχθεί σε γρήγορο -και μετά πιο αργό- θάνατο για την κοινωνία όπου ζούμε.
Έτσι τουλάχιστον δεν θα τα βάζω πια με τον εαυτό μου. Θ' αφήνω τους άλλους να το κάνουν για μένα.
Είναι υπόσχεση!
Διονυσης Καντιωτος , 44 χρ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου