Βαρέθηκα, τι σκατά θα γίνει μ' αυτή την υπόθεση, τι κάνω εδώ; Πόσο ακόμα πρέπει να συμβιβαστώ με δουλειές της πλάκας μια ζωή; Τελείως ασύμβατες με την...
ιδιοσυγκρασία μου;
Όχι, δεν μπορώ να το ανεχτώ άλλο. Ως πότε θα είμαστε έρμαια της κατάστασης της κοινωνικοπολιτικής; Ως πότε θα βλέπω να πηγαίνουν μπροστά όλοι όσοι έχουν μπάρμπα στην Κορώνη; Κι οι υπόλοιποι να καταδικαζόμαστε να ζούμε με τα ψίχουλα που θα τους προσφέρει ο κάθε εργοδότης, για μια δουλειά εκμετάλλευσης και χωρίς κανένα ίχνος προοπτικής; Ως πότε θα είμαστε υποταγμένοι στη μοίρα μας και στη μοίρα της καταρρακωμένης χώρας μας;
Άλλοι έχουν πάρει πρέφα την κατάσταση εδώ και καιρό -προφανώς αυτοί που βιώνουν στο πετσί τις συνέπειες- και θέλουν να βλέπουν την αλήθεια κατάματα χωρίς την κλασική μπαρούφα της δήθεν αναγκαίας αισιοδοξίας. Καλή είναι κι αυτή, για να μην καταλήξουμε σε αλλά μονοπάτια, εκεί που σε πάει το σκοτεινό τούνελ της κατάθλιψης (δεν επεκτείνομαι παραπάνω, όλοι γνωρίζετε). Απλά δεν πάει άλλο.
Υπάρχουν κι οι άλλοι που είναι ακόμα στον κόσμο τους, όσοι έχουν ακόμα δουλείες και δεν έχουν υποστεί πολλά ακόμα από την κρίση…
Άσε που βαρέθηκα και να ακούω αυτή τη λέξη! Εδώ δεν πρόκειται περί κρίσης, εδώ πρόκειται περί πανωλεθρίας και εν μέρει μιας ιδιότυπης γενοκτονίας… Και υπάρχουν πολλοί μαλάκες που αυτή την παραδοχή τη θεωρούν υπερβολή και δεν τη συμμερίζονται. Πόσο βολεμένοι είστε, ρε;
Κάποιος που είναι νέος και δεν έχει πιθανότητα να βρει δουλειά, αυτό δεν θεωρείται καταδίκη; Ισόβια καταδίκη, μάλιστα …
Α, καλή και η άλλη μπαρούφα της συλλογικότητας. Στον αντίλογο του δικού μου συλλογισμού θα πω καλή κι αυτή, για να ξεχνιέται κανείς και να νιώθει καλά στο πλαίσιο μιας κοινωνικότητας, αλλά δυστυχώς όλ' αυτά απλά χρυσώνουν το χάπι.
Και όχι, δεν θα με βγάλει η συμμέτοχη σε συλλογικότητες από την ανεργία.
Αυτα και για απόψε...
μαρια , 30 χρ.
imerologioanergou
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου