Λοιπόν, ετούτη η ιστορία δεν αφορά μία ακόμη απελπιστική κατάθεση ψυχής που θα θυσιαστεί πάνω στα ιδανικά της εργασίας, ή καλύτερα μπορώ να πω πως αφού...
κατανοώ πλήρως και βιώνω τα αδιέξοδα και την πίεση της ανεργίας, όπως τα έχω ξαναβιώσει και στο παρελθόν, μπορώ να δω το όλο ζήτημα και απο διαφορετική σκοπιά. Μια σκοπιά που πολλές φορές την ξεπερνάμε γιατί οι ανάγκες του τρόπου ζωής μάς επιβάλλουν συγκεκριμένες κατευθύνσεις και ως επι το πλείστον ελάχιστες επιλογές αντίδρασης.
Το σημαντικό που πρέπει να πώ είναι πως αντιλαμβάνομαι πλήρως την απόγνωση και τη δυστυχία, το παράλογο στη σημερινή εποχή τού να μην εργάζεσαι. Αυτό τον τρόμο τον είδα με τα μάτια μου στην τελευταία δουλειά από την οποία προσφάτως παραιτήθηκα, γνωρίζοντας τις πιθανές αυστηρές συνέπειες. Παράλληλα, εκεί μέσα συνειδητοποίησα και το μέγεθος της σκλαβιάς των εργατών,αφού σχεδόν κανένας τους δέν ήταν διατεθειμένος ν' αφήσει αυτή τη ζωντανή και καθημερινή τιμωρία με αντάλλαγμα 3.5 ευρώ την ώρα για να σώσει την ψυχή και την αξιοπρέπειά του.
Ετούτη η ιστορία λοιπόν δεν γράφτηκε για να αναγάγει σε ήρωα τον αρθογράφο, αλλά αποτελεί μία ακόμη ιστορία -ηθελημένης όμως- ανεργίας, για να δούμε και λίγο την άλλη όψη του πράγματος και να προβληματιστούμε πάνω σ' αυτό.
Δεν έχω υπάρξει ποτέ 2-2.5 χρόνια άνεργος. Έχω υπάρξει όμως πολλά περισσότερα χρόνια φυλακισμένος.Φυλακισμένος σε δουλειές στις οποίες υπήρχε εκμετάλλευση, απανθρωπιά, ασέβεια και παράνοια. Δε λέω φυσικά κάτι καινούριο. Σχεδόν όλοι μας τα έχουμε βιώσει αυτά. Μα πλέον αποφάσισα πως δεν θ΄ αφήσω κανέναν πούστη ξανά να πάρει άλλο αίμα και ιδρώτα απο μένα. Αρκετά!
Το ζήτημα λοιπόν δέν είναι μόνο η ανεργία. Προτίμησα να μη δουλέψω με όρους απάνθρωπους, για να διαφυλάξω την ψυχική μου ηρεμία και την ανθρώπινη αξιοπρέπειά μου. Δεν τους χρωστάω τίποτε, μου χρωστάνε τα πάντα.
Κι όσο για το "προλεταριάτο", όσο αυτό περιμένει να χειραγωγηθεί και όχι να χειραφετηθεί, κάθε αλλαγή φαντάζει μάταιη.
Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι η εργασία με όρους απάνθρωπους. Είναι η εργασία με όρους απελευθέρωσης της δημιουργικότητας του ανθρώπου και μέσα σε συνθήκες αμοιβαίας κατανόησης και σεβασμού.
Και στο κράτος που ζούμε, μ' αυτούς που διαχειρίζονται τις τύχες μας και τ΄ αφεντικά όλων των ειδών που ορέγονται φτηνά απελπισμένα εργατικά χέρια, αυτό φαντάζει αδύνατο.
Ας αναλογιστούμε λοιπόν όλοι μας τις ευθύνες για το μέλλον αυτής της χώρας.
Γ.Μ-ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ
Το σημαντικό που πρέπει να πώ είναι πως αντιλαμβάνομαι πλήρως την απόγνωση και τη δυστυχία, το παράλογο στη σημερινή εποχή τού να μην εργάζεσαι. Αυτό τον τρόμο τον είδα με τα μάτια μου στην τελευταία δουλειά από την οποία προσφάτως παραιτήθηκα, γνωρίζοντας τις πιθανές αυστηρές συνέπειες. Παράλληλα, εκεί μέσα συνειδητοποίησα και το μέγεθος της σκλαβιάς των εργατών,αφού σχεδόν κανένας τους δέν ήταν διατεθειμένος ν' αφήσει αυτή τη ζωντανή και καθημερινή τιμωρία με αντάλλαγμα 3.5 ευρώ την ώρα για να σώσει την ψυχή και την αξιοπρέπειά του.
Ετούτη η ιστορία λοιπόν δεν γράφτηκε για να αναγάγει σε ήρωα τον αρθογράφο, αλλά αποτελεί μία ακόμη ιστορία -ηθελημένης όμως- ανεργίας, για να δούμε και λίγο την άλλη όψη του πράγματος και να προβληματιστούμε πάνω σ' αυτό.
Δεν έχω υπάρξει ποτέ 2-2.5 χρόνια άνεργος. Έχω υπάρξει όμως πολλά περισσότερα χρόνια φυλακισμένος.Φυλακισμένος σε δουλειές στις οποίες υπήρχε εκμετάλλευση, απανθρωπιά, ασέβεια και παράνοια. Δε λέω φυσικά κάτι καινούριο. Σχεδόν όλοι μας τα έχουμε βιώσει αυτά. Μα πλέον αποφάσισα πως δεν θ΄ αφήσω κανέναν πούστη ξανά να πάρει άλλο αίμα και ιδρώτα απο μένα. Αρκετά!
Το ζήτημα λοιπόν δέν είναι μόνο η ανεργία. Προτίμησα να μη δουλέψω με όρους απάνθρωπους, για να διαφυλάξω την ψυχική μου ηρεμία και την ανθρώπινη αξιοπρέπειά μου. Δεν τους χρωστάω τίποτε, μου χρωστάνε τα πάντα.
Κι όσο για το "προλεταριάτο", όσο αυτό περιμένει να χειραγωγηθεί και όχι να χειραφετηθεί, κάθε αλλαγή φαντάζει μάταιη.
Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι η εργασία με όρους απάνθρωπους. Είναι η εργασία με όρους απελευθέρωσης της δημιουργικότητας του ανθρώπου και μέσα σε συνθήκες αμοιβαίας κατανόησης και σεβασμού.
Και στο κράτος που ζούμε, μ' αυτούς που διαχειρίζονται τις τύχες μας και τ΄ αφεντικά όλων των ειδών που ορέγονται φτηνά απελπισμένα εργατικά χέρια, αυτό φαντάζει αδύνατο.
Ας αναλογιστούμε λοιπόν όλοι μας τις ευθύνες για το μέλλον αυτής της χώρας.
Γ.Μ-ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ
imerologioanergou
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου