Οι Άνθρωποι δέχονται να αποκαλούνται ικανοί ως Κακούργοι παρά αμαθείς ως αγαθοί, για το δεύτερο ντρέπονται, για το πρώτο Καμαρώνουν.

"Κι έπεσαν επάνω στις πόλεις πολλές και φοβερές συμφορές κατά τους Εμφυλίους πολέμους, συμφορές που γίνονται και πάντα θα γίνονται, όσο η φύση του ανθρώπου παραμένει η ίδια, συμφορές αγριότερες ή ηπιότερες και μεταμορφωμένες στην όψη, ανάλογα με την εκάστοτε μεταβολή των περιστάσεων...

Γιατί στη διάρκεια της Ειρήνης και της Ευημερίας και οι πόλεις και οι ιδιώτες έχουν τη βούλησή τους καλύτερη, αφού δεν υπόκεινται σε ακούσιες Ανάγκες. Ο Πόλεμος όμως, αφαιρώντας λίγο-λίγο τις καθημερινές ανέσεις, γίνεται δάσκαλος της Βίας και εξομοιώνει με τις καταστάσεις της στιγμής τις διαθέσεις των πολλών...
Και τη συνηθισμένη αξία των λέξεων σε σχέση με τα πράγματα την άλλαξαν για να δικαιώνουν τις πράξεις τους. Έτσι, η αλόγιστη τόλμη θεωρήθηκε ανδρεία και αγάπη για το κόμμα, η προνοητική διστακτικότητα θεωρήθηκε εύσχημη δειλία, η σωφροσύνη πρόσχημα της ανανδρίας, η σύνεση σε όλα τα ζητήματα οκνηρία για όλα τα ζητήματα.
Η μανιώδης ορμή λογαριάστηκε ιδιότητα του άνδρα, το να σχεδιάζει κανείς κάτι με ασφάλεια θεωρήθηκε εύλογη πρόφαση για υπεκφυγή. Ο πάντα αγανακτισμένος θεωρούνταν έμπιστος, ενώ εκείνος που του αντιτίθενταν ύποπτος.
Αν κανείς επιβουλευόταν κάποιον και πετύχαινε το σκοπό του, θεωρούνταν συνετός, κι αν υποψιαζόταν την επιβουλή σε βάρος του, ακόμα ικανότερος...

Με απλά λόγια : Επαινούνταν αυτός ο οποίος προλάβαινε να κάνει το κακό πριν από εκείνον που σκόπευε να το κάνει, καθώς κι αυτός που προέτρεπε στο Κακό κάποιον, που δεν το είχε σκεφθεί...

Οι περισσότεροι άνθρωποι ευκολότερα δέχονται να αποκαλούνται ικανοί ως Κακούργοι, παρά αμαθείς ως αγαθοί. Και για το δεύτερο ντρέπονται, ενώ για το πρώτο Καμαρώνουν." ...!
(Θουκυδίδης, Ιστοριών 3, 82, 2. 4 επομ.)

Εκ μεταφράσεως :

" Καί επέπεσε πολλά καί χαλεπά κατά στάσιν ταίς πόλεσι, γιγνόμενα μέν καί αιεί εσόμενα, έως άν ή αυτή φύσις ανθρώπων ή, μάλλον δέ καί ησυχαίτερα καί τοίς είδεσι διηλλαγμένα, ώς άν έκασται αί μεταβολαί τών ξυντυχιών εφίστωνται.
Έν μέν γάρ ειρήνη και αγαθοίς πράγμασιν αί τε πόλεις καί οί ιδιώται αμείνους τάς γνώμας έχουσιν διά τό μή ές ακουσίους ανάγκας πίπτειν' ό δέ πόλεμος υφελών τήν ευπορίαν τού καθ'ημέραν βίαιος διδάσκαλος καί πρός τά παρόντα τάς οργάς τωών πολλών ομοιοί ...
...καί τήν ειωθυίαν αξίωσιντων ονομάτων ές τά έργα αντήλλαξαν τή δικαιώσει. Τόλμα μέν γάρ αλόγιστος ανδρεία φιλέταιρος ενομίσθη, μέλλησις δέ προμηθής δειλία ευπρεπής, τό δέ σώφρον τού ανάνδρου πρόσχημα, καί τό πρός άπαν ξυνετόν επί πάν αργόν'
τό δ'εμπλήκτως οξύ ανδρός μοίρα προσετέθη, ασφαλεία δέ τό επιβουλεύσασθαι αποτροπής πρόφασις εύλογος' καί ό μέν χαλεπαίνων πιστός αιεί, ό δ'αντιλέγων αυτώ ύποπτος'
επιβουλεύσας δέ τίς τυχών ξυνετός και υπονοήσας έτι δεινότερος'...

Απλώς δέ ό φθάσας τόν μέλλοντα κακόν τι δράν επηνείτο, καί ό επικελεύσας τόν μή διανοούμενον...
...Ράον δ'οί πολλοί κακούργοι όντες δεξιοί κέκληνται ή αμαθείς αγαθοί, καί τώ μέν αισχύνονται, επί δέ τώ αγάλλονται."

Καλημέρα...!

(Υ.Γ.: Και μακριά από κάτι Χρυσαυγήτικες "θεούσες", που έχουν και το Θράσος να επικαλούνται απολυτίκια και βίους Αγίων, να επικαλούνται τη ζωή και τα έργα του Χριστού, ενώ το μόνο που προσκυνούν είναι το Αίμα και η Βία ...οι Ανίεροι και οι Βλάσφημοι. Και όπως λέει και ο Σοφός Λαός πολλές φορές : Η Κατάρα του Θεού θα πέσει στα κεφάλια τους...)