Γράφει Ο Αλέξανδρος ΠιστοφίδηςΟλόκληρο το ζωικό βασίλειο, και εδώ, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, δεν εξαιρούνται ούτε «τα ζώα που έχουν φωνή», δηλαδή οι άνθρωποι, οι...
“Δια την των χρημάτων κτησιν πάντες οι πόλεμοι γίνονται” θα πει πριν τον Αριστοτέλη ο Πλάτων και πολύ πριν αυτόν, η Αγία γραφή θα μας διδάξει ότι για την ιδιοκτησία σκότωσε ο αδερφός (Κάιν) τον αδερφό του(Αβελ).
Εχοντας υπόψη του όλες αυτές τις θέσεις και ακόμη περισσότερες, καθώς και την εμπειρία του, θα γράψει πριν 500 χρόνια περίπου ο ιδρυτής της πολιτικής επιστήμης, ο Νικολό Μακιαβέλι:«ο άνθρωπος μπορεί να ξεχάσει σύντομα ακόμη και το θάνατο-απώλεια του πατέρα του, ποτέ όμως την απώλεια της περιουσίας του».
Με λίγα λόγια, όλοι οι παραπάνω θέλουν να μας πουν ότι ο άνθρωπος ήταν και θα είναι πάντα ένα χρησιμοθηρικό ον με πιο ισχυρό κίνητρο την επιβίωση και την ιδιοκτησία ως το βασικό μέσο επιβίωσης.
Εδώ και αρκετό καιρό είμαστε μάρτυρες γεγονότων που καταρρίπτουν τις παραπάνω θέσεις. Ελληνες πολίτες δεν δυσανασχετούν και δεν εξαγριώνονται ενάντια σε μια κυβέρνηση, που τους μείωσε και τους μειώνει συνεχώς την αξία της ιδιοκτησίας τους, απαλλοτριώνοντας παράλληλα το μέλλον των παιδιών τους, αλλά μόνο και μόνο για τους χειρισμούς της στο Μακεδονικό, σε ένα θέμα το οποίο, όχι απλώς δεν έχει καμία οικονομική επίπτωση στη ζωή τους, απεναντίας, για κάποιον που ξέρει λίγη ιστορία, θα έχει κυρίως θετικές επιπτώσεις: “Εάν υπάρχει μια περιοχή και μια πόλη στον Ελληνικό χώρο, αλλά και σε ολόκληρα τα Βαλκάνια, που ακόμη και η χειρότερη συμφωνία ειρήνης και συνεργασίας με τα Σκόπια, είναι καλύτερη από την μη συμφωνία, αυτές είναι η Βόρεια Ελλάδα και η Θεσσαλονίκη. Οταν μια περιοχή και μια πόλη όπως η Θεσσαλονίκη, γαι 2000 χρόνια περίπου, ήταν το οικονομικό και πολιτισμικό κέντρο του ενιαίου οικονομικού χώρου που λεγόταν Βαλκάνια, ως συμβασιλεύουσα στο Βυζάντιο και ως συμπρωτεύουσα σήμερα της πιο ανεπτυγμένης χώρας των Βαλκανίων, είναι να απορείς που με τις ενέργειες των κατοίκων της, προτιμά την απομόνωση και το μόνο που υπηρετεί μακροχρόνια, είναι τον αλβανικό αλυτρωτισμό και την αύξηση της επιρροής στην ευρύτερη περιοχή της Τουρκίας και του ισλάμ γενικότερα.
Είναι να απορεί κανείς, που ιδιαίτερα οι Ελληνες πρόσφυγες του 1922, οι οποίοι λόγω του ανερχόμενου εθνικισμού στα Βαλκάνια, στις αρχές του περασμένου αιώνα, έχασαν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, τις πατρίδες και τις περιουσίες τους, πρωτοστατούν στα επεισόδια αγνοώντας προφανώς ότι οι ανερχόμενοι και αλληλοτροφοδοτούμενοι εθνικισμοί στα Βαλκάνια, δημιουργούν μια πυριτιδαποθήκη, που όταν μια ξένη δύναμη πετάξει σκόπιμα ένα σπίρτο, θα γίνει ότι και το 1914 στο Σεράγεβο, από όπου ξεκίνησε ο Πρώτος Παγκόσμμιος Πόλεμος.
Λίγο πριν την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου θα γράψει ένας αυτόπτης μάρτυρας: “Κανείς δεν ήξερε το διπλανό του, αλλά όλοι διακατεχόμασταν από το ίδιο έντονο πάθος: Πόλεμος και πάλι πόλεμος και ένα συναίσθημα συναδέλφωσης”. Τόσο απλά και πανηγυρικά μπορεί να ξεκινήσει ένας πόλεμος, που τον καλλιέργησε ο άκρατος εθνικισμός και να βγούμε όλοι οι βαλκάνιοι στους δρόμους με τον ίδιο ενθουσιασμό του 1940!
Είναι σημαντικό να γνωρίζει κάποιος την ιστορία του, αλλά σημαντικότερο να επεξεργάζεται τα λάθη του, να έχει το βλέμα του στραμμένο στο μέλλον και να μην συγχέει τον Πατριωτισμό με τον Εθνικισμό .
“Εάν ο πολεμοκάπηλος” έγραφε ο Νίτσε, “δεν έχει εχθρό αρχίζει να τσακώνεται με τον ίδιο τον εαυτό του”.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου