Και όμως ελπίζω ακόμα

Ονομάζομαι Πέννυ Αντωνιάδη, είμαι 44 ετών, 4 χρόνια σχεδόν άνεργη.

Η ηλικία μου ξέρω οτι είναι...

απαγορευτική για την αγορά εργασίας, αλλά ελπίζω ακόμα...

Το πτυχίο μου στις Ανθρωπιστικές Σπουδές, και συγκεκριμένα στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό, ακούγεται αστείο στη σημερινή Ελλάδα, αλλά ελπίζω ακόμα....

Δεν έχω τις απαραίτητες "γνωριμίες" για να με βάλουν σε δουλειά, αλλά ελπίζω ακόμα....

Έχω χρόνια να πάω έστω και μία μέρα διακοπές, αλλά ελπίζω ακόμα...

Ζω με τη μητέρα μου που παίρνει 600 ευρώ σύνταξη, αλλά ελπίζω ακόμα...

Αγωνίζομαι στις πορείες και βλέπω πολύ κόσμο να κάθεται στον καναπέ, αλλά ελπίζω ακόμα...

Βλέπω να μου κουνάνε το δάχτυλο ως κυβερνητική πλειοψηφία αυτοί που μας έφεραν σ' αυτή την κατάσταση, αλλά ελπίζω ακόμα...

Βλέπω να υποβαθμίζονται οι έννοιες της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της δημόσιας υγείας, της δημόσιας παιδείας, της κοινωνικής πρόνοιας, του πολιτισμού, της πολιτιστικής και εθνικής ταυτότητας, αλλά ελπίζω ακόμα...

Ελπίζω ότι κάποιοι θα σταματήσουν αυτή την κατρακύλα, κάποιοι θα χαράξουν μια νέα ανοδική πορεία, θα φέρουν πάλι την ελπίδα και το χαμόγελο σε όσους τα έχουν χάσει...

Ελπίζω να μην έρθει η στιγμή που θα πάψω να ελπίζω...

ΠΕΝΝΥ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗ


            imerologioanergou